مراد على شمس

150

با علامه در الميزان ( فارسى )

كرده . « 1 » * اخلاص س 131 - مفاد سورهء شريفهء « اخلاص » چيست ؟ ج - اين سوره خداى تعالى را به احديت ذات و بازگشت ماسوى اللّه در تمامى حوائج وجوديش به سوى او و نيز به اينكه احدى نه در ذات و نه در صفات و نه در افعال شريك او نيست مىستايد ، و اين توحيد قرآنى ، توحيدى است كه مختص به خود قرآن كريم است ، و تمامى معارف ( اصولى و فروعى و اخلاقى ) اسلام بر اين اساس پىريزى شده است . و روايات وارده از طرق شيعه و سنى در فضيلت اين سوره بسيار زياد است ، حتى از هردو طريق رسيده كه اين سوره معادل با يك ثلث قرآن است . « 2 » س 132 - چرا در آيات بسيارى از قرآن كريم ، « اخلاص » عبد به خدا نسبت داده شده است ، با اينكه بنده بايد خود را براى خدايش خالص كند ؟ ج - اين بدان جهت است كه بنده جز موهبت خداى تعالى چيزى را از ناحيه خود مالك نيست ، و هرچه را كه خدا به او داده باز در ملك خود اوست . پس اگر بنده ، دين خود را و يا به عبارتى خود را براى خدا خالص كند ، در حقيقت خداوند او را جهت خود خالص كرده است . « 3 » س 133 - آيا در ميان افراد كسانى كه به نعمت « اخلاص » رسيده و جزء « مخلصين » شده‌اند ، خداوند در خلقت ايشان امتيازى قائل شده است ؟ يا اينكه تلاش و مجاهدت آنان باعث رسيدن به اين مرتبه

--> ( 1 ) . الميزان ؛ ج 19 ، ص 432 . ( 2 ) . الميزان ؛ ج 20 ، ص 669 . ( 3 ) . الميزان ؛ ج 11 ، ص 219 .